به گزارش پایگاه خبری اکونوآوری در فضای کسبوکار، دو مفهوم «اعتبار مالیاتی» و «معافیت مالیاتی» گاه به جای یکدیگر به کار میروند، در حالی که از نظر سازوکار و اثرگذاری، تفاوتهای مهمی میان آنها وجود دارد. شناخت این تفاوتها برای مدیران مالی و تصمیمگیران شرکتها اهمیت بالایی دارد؛ زیرا انتخاب درست و آگاهانه میان این ابزارها میتواند تأثیر مستقیمی بر استراتژیهای سرمایهگذاری و توسعه هر بنگاه داشته باشد.
در مدل اعتبار مالیاتی، نقطه تمرکز بر هزینههایی است که شرکتها برای فعالیتهای تحقیق و توسعه، ارتقای فناوری، طراحی محصول، توسعه فرآیندها و اقدامات مشابه انجام میدهند. این هزینهها پس از تأیید، به عنوان «اعتبار» در حساب مالیاتی شرکت ثبت شده و به طور مستقیم از مالیات عملکرد قابل پرداخت کسر میشود. به بیان دیگر، اعتبار مالیاتی به هزینهکرد در مسیر نوآوری وابسته است و هر چه دامنه فعالیتهای تحقیق و توسعه گستردهتر باشد، میزان اعتبار قابل استفاده نیز افزایش مییابد.
از سوی دیگر، معافیت مالیاتی عمدتاً بر «درآمد» ناشی از فروش محصولات یا خدمات خاص تمرکز دارد. در این الگو، سود بهدستآمده از فروش محصولات دانشبنیان یا فعالیتهای مشخصشده در قوانین، بهطور کامل یا جزئی از پرداخت مالیات معاف میشود. در نتیجه، معافیت مالیاتی بیشتر به مرحله تجاریسازی و فروش محصول مرتبط است، در حالی که اعتبار مالیاتی در مرحله قبل از آن، یعنی دوره تحقیق، توسعه و آمادهسازی فناوری، کارکرد اصلی خود را نشان میدهد.
ترکیب هوشمندانه این دو ابزار، امکان طراحی زنجیرهای از حمایتها را فراهم میکند؛ به این معنا که بنگاهها در دوره سرمایهگذاری برای تحقیق و توسعه از اعتبار مالیاتی بهرهمند شوند و پس از ورود موفق به بازار، در دوره فروش محصولات دانشبنیان از معافیت مالیاتی استفاده کنند. این رویکرد، چرخه کامل نوآوری از ایده تا تجاریسازی را تحت پوشش قرار داده و میتواند به پایداری اکوسیستم نوآوری و توسعه فناوری در کشور کمک کند.
